وسوسه خود را بيشتر و محكمتر در جان آدم و حوا فرو برد ، « سوگندهاى شديدى ياد كرد ، كه من خيرخواه شما هستم » ! ( * ( وَقاسَمَهُما إِنِّي لَكُما لَمِنَ النَّاصِحِينَ ) * ) . آدم كه هنوز تجربه كافى در زندگى نداشت ، و گرفتار دامهاى شيطان و خدعه و دروغ و نيرنگ نشده بود ، و نمىتوانست باور كند ، كسى اين چنين قسم دروغى ياد كند ، و چنين دامهايى بر سر راه او بگذارد ، سرانجام تسليم فريب شيطان شد ، و با ريسمان پوسيده مكر و خدعه او براى بدست آوردن آب حيات و ملك جاويدان ، به چاه وسوسه‌هاى ابليس فرو رفت و نه تنها آب حيات به دستش نيامد ، بلكه در گرداب نافرمانى خدا افتاد ، آن چنان كه قرآن آن را در يك جمله خلاصه كرده ، مىگويد : « به اين ترتيب شيطان ، آنها را فريب داد و با طناب خود آنها را در چاه فرو برد » ( * ( فَدَلَّاهُما بِغُرُورٍ ) * ) ( 1 ) . با اينكه آدم مىبايست ، با توجه به سوابق دشمنى شيطان ، و با علم و اطلاع از حكمت و رحمت واسعه خدا و محبت و مهربانى او ، تمام وسوسه‌ها را نقش بر آب كرده ، تسليم شيطان نشود ولى هر چه بود واقع شد . « همين كه آدم و همسرش از آن درخت ممنوع چشيدند ، بلافاصله لباسهايشان از تنشان فرو ريخت و اندامشان آشكار گشت » ( * ( فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما ) * ) . از جمله بالا به خوبى استفاده مىشود كه به مجرد چشيدن از ميوه درخت ممنوع ، اين عاقبت شوم به سراغ آنها آمد ، و در حقيقت از لباس بهشتى كه لباس كرامت و احترام خدا بود برهنه شدند .

--> ( 1 ) « دلى » از ماده « تدليه » به معنى فرستادن دلو در چاه است كه آن را به ريسمانى بسته و تدريجا در چاه پائين برند ، و اين در حقيقت كنايه لطيفى از اين معنى است كه شيطان با طناب مكر و فريب ، آنها را از مقام والايشان فرود آورد و به چاهسار مشكلات و دورى از رحمت حق افكند .